6. Lifestyle według zblazowanego wampira.

Tylko kochankowie przeżyją

Only Lovers Left Alive

Zachciało mi się kina niezależnego. Szybki "research " ostatnich filmów. Ok mamy. Reżyser? Jim Jarmusch, szczerze przyznaję, że nigdy nic z jego repertuaru nie oglądałam, ale opinie wyglądają ciekawię. Aktorzy? Tom Hiddleston, Tilda Swinton ( w rolach głównych), Mia Wasikowska, John Hurt. Żadnego słabego punktu. Gatunek? Hybryda Horroru i romansu. Może być ciekawie.

Coś jednak poszło nie tak, ale może po kolei. 

Gdy przeczytałam, że to film o wampirach mina trochę mi zrzedła- temat to bowiem jak wszyscy wiem przeżarty i wypluty na tysiące różnorakich mniej lub bardziej udanych sposobów. 

Tu jednak zostaje nam zaserwowany krwiopijca- istota romantyczna. Mimo iż żywi się czerwona cieczą krążącą w naszych żyłach tylko w ostateczności ucieka się do bezpośredniej konfrontacji z ofiarą- na co dzień stosuję bardziej humanitarne metody jak zakupy takowej w pobliskim szpitalu. 

Przyjrzyjmy się dogłębnie naszej głównej parzę- Adam jest uczuciowym, nieco wycofanym muzykiem lubującym się w zabytkowych już wręcz instrumentach. Długie życie go frustruje- skomercjalizowana kultura masowa, odejście uniwersalnych moralnych norm dobija go i sprowadza do niemalże skrajnej depresji z której zawszę wyprowadza go pozytywna miłośniczka książek. Eva (biblijne porównanie jak najbardziej trafne) jako jego żona robi wszystko by przywrócić mężowi wiarę w dalsze życie.

Para ta jest dość monotonna. Odrobinę kolorytu dodaje jej przybywająca ze wzgardzonego przez czarnowłosego LA (nie bez pardonu obrał na dom Detroit- miasto, które stało się symbolem gospodarczego kryzysu) Ave, która burzy ich względny spokój, doprowadzając do małej rewolucji w życiu kochanków.

Oglądając film miałam wrażenie, że jest on w zwolnionym tempie. Niektóre sceny mimo pięknej muzyki, idealnie wpasowującej się w tajemnicze nieco gotyckie rozterki, zdawały się trwać w nieskończoność, mimo iż przy odrobinie szybszej akcji film mógłby zyskać uwagę mniej cierpliwym widzą, który chłonąłby pięknie prowadzoną akcję kamery, zachwycającą perfekcyjnie zblazowaną grą Toma Hiddlestona i partnerującej mu Tildy Swinton.

Wszechobecny zachwyt nad filmem nie jest dla mnie do końca zrozumiały. Sama historia jest dość prosta, chociaż to nie przeszkadza tak w odbiorze jak straszne, psychodeliczne dłużyzny, bezsensowne dialogi (rozterki na temat gitar mogę słuchać bez końca, ale pogawędki na temat muchomorów obcego pochodzenia wprawiły mnie w zakłopotanie)oraz brak ogólnej puenty. Możecie uznać mnie za ignorantkę, ale nie jest to film, któremu z czystym sumieniem przyznałabym prestiżowe dziesięć gwiazdek i wpisała na listę moich ulubionych dzieł. 

Podsumowując jest to nieco przeciągany egzystencjalny dramat, ze świetnie obsadzonymi aktorami, których kunszt sprawia, że nie ma się ochoty odejść od ekranu i przetrwać dwie godziny seansu. Wielkim zaskoczeniem jest dla mnie ścieżka dźwiękowa, zwłaszcza iż pojawia się na niej wykonany przez albańską piosenkarkę klimatyczny utwór, która sprawia, że mimo wszystko mam ochotę wrócić do tego dzieła.

5. Chłopiec z kasetą, futrzak, dobroduszne drzewo, złotousty brutal, zielona, która połknęła kija, czyli ...

Strażnicy galaktyki

Guardians of the Galaxy

Tak stało się. Dziś nadszedł dzień gdy po raz pierwszy zrecenzuję tu (choć wyrzekam się dość mocno tego słowa, wciąż sądząc, że moim tekstom daleko do tak górnolotnego określenia) film z dumnego jak paw i wciąż rozrastającego się uniwersum Marvela. Jestem wyjątkowo szczęśliwa z tego powodu, bo jak wcześniej już gdzieś wspominałam darzę te produkcję wielką sympatią. Mniejszym jednak pragnę was ostrzec, że ten tekst pewnie okażę się długi i przesączony bardzo subiektywnymi odczuciami ciągnącymi sie przez wiele linijek niczym nasza ulubiona "Moda na sukces", więc jeżeli:

a) Nie jesteś specjalnym fanem tegoż uniwersum,

b) Czytanie tekstu dłuższego niż rozkład jazdy autobusów przerasta Cię,

c) Jesteś człowiekiem nad wyraz konkretnym i rozwodzenie się nad każdym szczegółem wydaje Ci się bezsensowne, 

polecam, abyś skierował się od razu w stronę ostatniego akapitu, w którym znajduję się ogólna konkluzja. W innym wypadku zapraszam do czytania!

Gdy zobaczyłam pierwszy plakat Strażników byłam zaskoczona, może wręcz nieco zażenowana. Mimo iż uwielbiam Marvelowskie twory nigdy nie wciągnęłam się w komiksy tak bardzo aby wyjść poza krąg paru ulubionych bohaterów, których losy szczególnie mnie ciekawiły. Cała ta historia była mi więc obca i wizja tej nieco przekoloryzowanej (dosłownie i przenośni) bandy prężącej się nienaturalnie na promocyjnych materiałach napawała mnie sceptycyzmem. Jednak gdy okazja do obejrzenia filmu w kinie nadarzyła się, postanowiłam się wybrać, by wyrobić sobie zdanie na dość często i różnorodnie komentowanej produkcji.

Nawet nie zauważyłam kiedy skończyły się reklamy, a zaczął film. Pierwsza scena mimo, że przedstawia dość kanoniczną sytuacje dla (super)bohatera- stratę jednego z rodziców, wydała mi się jednak odległa od komiksowego klimatu- scena tragiczna, ale nieco przesłodzona i zbyt sentymentalna w wydźwięku. Potem zaś nastąpił szybki przeskok fabularny i zrozumiałam sens poprzedniej sceny- wprowadzenie grającego sprzętu okazało się zabiegiem potrzebnym, gdyż muzyka okazuję się jedną z wielu zalet tego obrazu. 

Ale może od początku. Poznajcie bandę zupełnie nie zgranych ze sobą odlutków z marginesów społecznych-znanego już nam Petera Quilla ( Star Lorda)- łowce, złodzieja na zlecenie, małego szopa pracza o dość wybuchowym temperamencie, jego drzewopodobnego towarzysza, zielonolicą maszynę do zabijania z trudna przeszłością i patologiczną familią i na ostatek zupełnie nie rozumiejącego metafor mięśniaka, którego celem jest pomszczenie śmierci swoich najbliższych. Nie zapowiada sie ciekawie?

Quill jak już ustaliliśmy nie jest do końca uczciwy, więc zdarzyło mu sie ukraść pewną odjazdową kulkę, którą wszyscy zwą Globem. Jest nim niestety zainteresowanych parę nikczemnych rzezimieszków, między innymi nasz zły charakter- Ronan, który namaszcza Gamorę, by zdobyłą ów niesamowity przedmiot z jeszcze ciekawszą zawartością. Ta jednak planuję odsprzedać Glob, Kolekcjonerowi (poznaliśmy go juz w ostatnich scenach "Thor 2 : Mroczny świat", nota bene uważam, że tej dość dziwne postaci można by poświęcić więcej czasu i jakis bardziej konkretny wątek). Oczywiście robi sie z tego niezła bijatyka w której udział bierze futrzasty Rocket i jego niezbyt ogarnięty towarzysz. To nie może sie dobrze skończyć, prawda? Właśnie, dlatego wszyscy razem trafiają do więzienia gdzie spotykają pragnącego zemsty Drax'a, który w końcu również pomożę im pokrzyżować plany zniszczenie niezykle pokojowego Xandaru, a może i całego świata.

Dlaczego od razu uratować? Co taka mała kulka może zrobić całej ludzkości. Już odpowiadam. Jej zawartością okazał się pielielnie groźny kamień nieskończoności, który w złych rękach może byc użyty jako broń masowego rażenia. Oczywiście nie jest tak, że naglę ta banda pomyleńców pragnie ratować świat. Wszysyc podczas trwania opowieści dość mocno się zmieniają pod wpływem rodzącej sie między nimi czasami bardzo trudnej przyjaźni. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że to ona gra tutaj pierwsze skrzypce.

Zdecydowanym mankamentem filmu jest głowne nemezis naszej wesołej gromady. Ronan bowiem jest po prostu zły, chce niszczyć i mordować bez jakiegoś wyraźnego powodu. Wturóje mu tam równie niebieska Nebula, która może walczy efektownie, ale również jest raczej potocznie mówiąc "płaską" postacią. Jest to penie kwestia kolorowych antagonistów, ale zdecydowanie- przynajmniej dla mnie, czarne charaktery zostały wykreowane dość słabo.

Reasumując jednak- film bardzo mi się podobał. Gra aktorska mimo iż nie skradła tak mojego serca jak chciażby fenomenalne występy Roberta Downey Jr. w serii "Iron Man" była wyjątkowo zadowalająca. Spędziłam udane dwie godziny w towarzystwie świetnej muzyki, efektownych walk, intrygujących bohaterów, nieporywających wrogów ( Loki- tęsknie!), śmiesznych gagów i wspaniałej rodzącej się na moich oczach przyjaźni. Obraz mogę z czystym sercem polecić nie tylko fanom tego typu ekranizacji. Sądzę, że może okazać się świetną rozrywką dla każdego. 

4. O książce, która zniszczyła mi światopogląd.

Obsydian

Jennifer L. Armentrout

 

O tak, tak. Nastały wakacje, a ja na jakiś czas odrzuciłam górnolotną literaturę historyczną powracając do odprężających książek z nikczemnej grupy- tak zwanych młodzieżowych. Grupa ta jest wielka jak Rów Mariański, a różnorodność powieści się tam znajdujących przyprawia o ból głowy. Tym razem udało mi się wyłowić coś... interesującego.
Na samym początku poznajemy Katy- młodą książkową blogerkę, która po śmierci taty przenosi się na stałe do Zachodniej Virginii. Nie jest tym specjalnie zachwycona, zwłaszcza, że nie należy do osób szczególnie towarzyskich,a wizja nowej szkoły w której nie zna nikogo nie napawa jej optymizmem.
Oczywiście ta historia byłaby niesamowicie nudna, gdyby nie nadludzko przystojny, zielonooki facet z sąsiedztwa, który dziwnym trafem lubuję się w spacerach bez koszulki. Rzecz jasna żeby było ciekawiej niech on i jego niesamowicie poczciwa siostra będą (werble proszę) kosmitami.
Historia więc toczy się gładko. Nasza mała urocza ofiara losu spotyka wyjątkowo aroganckiego i nieprzychylnego (na początku rzecz jasna) przybysza z innej planety i mimo, że trudno jej się do tego przyznać zaczyna darzyć go dość ciekawym uczuciem, które może w pierwszych momentach trudno nazwać miłością, ale raczej fascynacją i zauroczeniem.
Zdecydowanie rdzo pozytywnym akcentem jest już wspomniana siostra - Dee, która mimo, że czasem drażniła mnie swoją dziecinną naiwnością jest tak uroczym przykładem oddanej przyjaciółki, że aż ciepło się zrobiło mojemu (podobno) zupełnie zamrożonemu serduszku.
Nie rozumiem dlaczego ta niepozorna wręcz przewidywalna opowieść tak mnie wciągnęła. Daemon może i jest niezwykle czarującym bohaterem (błagam jak nie kochać faceta, który mówi, że czytające kobiety są niesamowicie atrakcyjne),a z Katy łatwo było mi się utożsamić, ale to wciąż nie są wystarczające argumenty.
Może jest to kwestia tego nieco patologicznego uczucia rodzącego się na karatach powieści między tymi dwoma bohaterami. Nie można im odmówić uroku dwóch gryzących się szczeniaków. Naprawdę.
To prawda, że "Obsydianowi" można wiele zarzucić. Banalność treści, dość oklepany motyw ( miłości nie kosmitów, może nasze pozaziemskie towarzystwo błyszczy się jak Edward z wszystkim znanej bajki o wampirach, ale wciąż daleko im do przerobionych w młodzieżowych opowieściach krwiopijców) i ogólnej zabawy w dążenie do szczęśliwego, spokojnego żywota nie jest jednak bardzo uciążliwa.
Stwierdzam więc, że to jedna z fajniejszych lekkich książek z nikczemnej grupy paranormal romance, którą ostatni chwyciłam w swoje blade łapki i z chęcią "pożrę" kolejne przygody wesołej kosmicznej gawiedzi i ich przyjaciół.